Silvers world is de nuchtere kijk op de serieuze wereld door de naďeve ogen van een evenzo nuchtere geest. Ik ben een fantast en een dromer... en dit is mijn gedachtegang...
Zoals de vorige column al deed vermoeden, verlang ik terug naar de simpele tijden die ik gekend heb als kind zijnde. De tijd die ik gespendeerd heb aan
het tekenen van de mooie landschappen met kastelen en ridders op de achtergrond (uiteindelijk bleken het alleen maar vlekken en lijnpoppetjes te zijn) kan
ik er nu niet meer aan besteden. Het moet realistisch zijn, wil ik er voldoening uit kunnen halen. Niets is meer zo makkelijk zoals het eerst was.
Vroeger wou ik graag als een vogel rondvliegen. Verre landen bezoeken of de zonsondergang bekijken vanuit de hoogste boom die er te vinden is. Heerlijk zou
het zijn. Nu weet ik dat vliegen een vak apart is. Je moet rekening houden met de wind en de vrijheid die ik dacht te hebben, is vrijwel geen sprake van.
Vogels hebben er van jongs af aan al een instinct voor en als je dit instinct mist zul je vaak uit de lucht vallen. Het is allemaal te moeilijk. Niets is zoals
het vroeger leek. En dit is jammer. Dit haalt het speelse uit het leven en maakt het allemaal zo eenzijdig.
Zodra ik een speeltuin zie leef ik van binnen helemaal op, al laat ik dit niet zien aan de kille buitenwereld. Je ziet vaker de oudere op de bankjes zitten,
pratend over serieuze dingen, als de kleinere aan het spelen zijn. Deze deugnieten beleven veldslagen op de speeltoestellen, ze spelen epische voetbalwedstrijden
en alles wat er te doen is in de speeltuin is een groot avontuur.
Zo ben ik een tijd geleden met de familie van mijn vriendin naar een dierentuin geweest. Toen de familie neerstreek naast een groots speeltoestel en de kleinere
hun plaatsen innamen op het grote fort, zat ik in een tweestrijd. Praten over de serieuze dingen in het leven, of samen met de kleinere een grootse strijd aangaan
met onzichtbare vijanden. Rennend van de ene plaats naar de andere, schreeuwend naar de bondgenoten om ze te waarschuwen voor het naderende gevaar…
Dat laatste heb ik gedaan. Nadat de moeders van de kleine ridders, hun kroost sommeerde iets te eten plofte ik uitgeput naast mijn vriendin op het picknickbankje.
Mijn gezicht gravend in een broodje.
Het is leuk om kind te zijn… maar morgen zal ik verrekken van de spierpijn. En dan ga ik klagen over de serieuze dingen in het leven.